Το κοινό έδωσε το παρόν και μάλιστα δυναμικό, καθώς έβλεπα σε όλους τους παρευρισκόμενους την δίψα που είχαν να δουν, επιτέλους, ένα live ενός γνωστού ονόματος. Ήταν κάποιες στιγμές που στα πρόσωπα μερικών συλλάμβανα την αίσθηση της ικανοποίησης και της ανακούφισης μετά από μια μακρά περίοδο στέρησης. Είχαμε όλοι ένα ηλίθιο χαμόγελο σαν και αυτό που έχουν και οι φυλακισμένοι όταν αναπνέουν τον αέρα της ελευθερίας τους και προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν την διαφορετικότητα της κατάστασης. Το club ήταν γεμάτο στο τέλος της εμφάνισης των REX MUNDI και "πίτα" στην αρχή της εμφάνισης των OUT OF THE LAIR. Εύγε στο κοινό, που δεν σκέφτηκε καθόλου το ενδεχόμενο της ορθοστασίας και της κούρασης μιας τέτοιας βραδιάς και τίμησε και τα υπόλοιπα σχήματα. Μέχρι εδώ εξαιρετικά. Ας προχωρήσουμε και στο μουσικό κομμάτι της βραδιάς.

Πρώτοι ανέβηκαν στην σκηνή οι REX MUNDI. Υπερ - τεχνικοί και άκρως επιθετικοί τράβηξαν αμέσως την προσοχή του κόσμου, που συνέχιζε να έρχεται. Ο ήχος ήταν αρκετά καλός, αν και οι κιθάρες ανά διαστήματα έβγαζαν έναν υποτονικό ήχο, και αυτό βοήθησε στα μέλη της μπάντας να ξεδιπλώσουν τις εκτελεστικές τους ικανότητες. Κάποια στιγμή που έκοβα βόλτες στα πίσω μέρη του club διαπίστωσα ότι ο ήχος φάνταζε καλύτερος πράγμα το οποίο συνέβη και με τις υπόλοιπες μπάντες. Ο Νίκος Σπυριδάκης, στα φωνητικά, ήταν το λιγότερο αποστομωτικός. Μας "ψάρωσε" και λιγάκι όταν έκανε είσοδο με gore φωνητικά και μετά απτόητος συνέχισε με το να ανεβοκατεβαίνει οκτάβες και να βγάζει από τη μία θυμό και από την άλλη λυρισμό που θύμιζαν τον Warrel Dane και τον James La Brie, αντίστοιχα. Aκόμα και όταν οι υπόλοιποι παίζανε στην μεγαλύτερη ένταση, με τις νότες να ξεπετάγονται δεκάδες δεξιά και αριστερά, ο Νίκος ακούγονταν πεντακάθαρα. Με επιρροές που ξεκινούν από τους ATHEIST και φτάνουν έως τους NEVERMORE, οι REX MUNDI ήταν αρκετά άνετοι παρόλη την δυσκολία και την πολυπλοκότητα των συνθέσεων, οι οποίες δεν κούρασαν σε κανένα σημείο. (www.myspace.com/rexmundiband)

Οι TRANSCENDING BIZARRE? που ακολούθησαν προέρχονται από ένα εξαιρετικό δίσκο ατμοσφαιρικού black/death, το "Τhe Serpent's Manifolds", το οποίο απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από το σύνολο των περιοδικών του εξωτερικού. Όχι άδικα. Έτσι, έχοντας μεγάλες προσδοκίες για αυτούς, το μόνο που απέμεινε ήταν να ανακαλύψουμε αν και σε μια ζωντανή εμφάνιση μπορούν να μεταδώσουν το πνεύμα των δίσκων τους. Με μια σκοτεινή σκηνική παρουσία και εμφάνιση βγαλμένη από τα υπόγεια του "Blade Runner", στην αρχή είχαν κάποια προβλήματα με τα samplers, (βασικό συστατικό τους ειδικά στο προηγούμενο, πιο industrial album, το "The Four Scissor") τα οποία ναι μεν ακουγόταν μεμονωμένα αλλά όχι μαζί με την υπόλοιπη μπάντα. Όταν αποκαταστάθηκε όμως αυτό το πρόβλημα οι TRANSCENDING BIZARRE? κατάφεραν να δημιουργήσουν την ατμόσφαιρα που ήθελαν. Σκοτεινές εισαγωγές, instrumental όργια, συνδυασμός μελωδίας και επιθετικότητας και τα solos στην κιθάρα πανέμορφα και ουράνια. Είχαν και το δικό τους κοινό, με εκδηλώσεις θαυμασμού παρόμοιες με αυτές των SEPTICFLESH αργότερα. (www.myspace.com/transcendingbizarre) Απότομη αλλαγή σκηνικού αλλά σε καμία περίπτωση δυσάρεστη. Ήταν η ώρα για λίγο power metal πασπαλισμένο με γενναίες δόσεις thrash. Οι OUT OF THE LAIR δεν υσήχασαν στιγμή να επιτίθενται με heavy riffs, αν και αυτοί μπήκαν στην αρχή με μια υποτονική κιθάρα. Ίσως φταίει και το γεγονός ότι βρισκόμουν προς τη μεριά του μπάσου του Γιώργου Κάντζιου, το οποίο μας συντάραζε συθέμελα. Οι μπασογραμμές του γκρέμιζαν βουνά. Βέβαια μετά όλα βελτιώθηκαν και ήταν κάτι παραπάνω από εμφανές ότι όσο περνούσε η ώρα τόσο η διάθεση και η απόδοση των μελών ανέβαινε. Ο Spyros, στα φωνητικά, δεν παρέλειψε να κάνει αστειάκια αν και το κοινό δεν τα καταλάβαινε και αρκετές φορές υπενθύμιζε ποιοι ακολουθούν μετά από αυτούς συνειδητοποιώντας την μεγάλη αγωνία που επικρατούσε. Άψογος και ακομπλεξάριστος! Προς το τέλος της εμφάνισης, στα "Flying Surf" και "Nosferatu" από το "Psychotears" του 2003, ήταν απολαυστικοί και κλείσανε την εμφάνισή τους με τον καλύτερο τρόπο. (www.myspace.com/outofthelair)

SepticFleshΗ ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι. Έβλεπα την ένταση στα μάτια όλων αλλά παράλληλα άκουγα κάτι τρομοκρατικές φράσεις τύπου "ήρθε η ώρα να ματώσουμε" ή "εγώ θα πάω στα τύμπανα να τα σπάσω όλα". Άρχισα να λίγο να ιδρώνω με αυτά τα λεγόμενα, μια κατάσταση άγνωστη μέχρι εκείνη την ώρα καθώς οι συνθήκες ήταν καλές και σε καμία περίπτωση δεν παραπονεθήκαμε για ζέστη ή ασφυξία. Που να φανταστώ όμως τι θα επακολουθούσε; Μετά από αρκετή καθυστέρηση και ατελείωτο sound check, η εισαγωγή του "Behold... The Land Of Promise" ήταν από μόνη της αρκετή για να εκραγεί το ηφαίστειο των οπαδών. Στα επόμενα λεπτά του "Unbeliever" βρισκόμασταν σε θάλασσα εν μέσω τρικυμίας, τα πόδια και τα χέρια πήγαιναν όπου ήθελαν, σαν μαριονέτα, και γενικά ο χαμός ήταν ατελείωτος. Και αξίζει να σημειωθεί ότι αυτός ο συγκεκριμένος πανικός επικρατούσε σε κάθε γωνιά του club και όχι μόνο μπροστά! Βέβαια μετά τα πρώτα ταρακουνήματα και αφού απέκτησα μια υποτυπώδη ψυχραιμία μπόρεσα να διαπιστώσω ότι, στην αρχή οι κιθάρες - να το θέσω ευγενικά- ήταν σχεδόν ανύπαρκτες και στο πολύ βάθος. Στην συνέχεια βελτιώθηκαν αισθητά (έχει καταντήσει κοινότυπο για αυτό το report) αλλά πάντα ήταν σε πολύ χαμηλό επίπεδο έντασης σε σχέση με τα τύμπανα του Benardo. Eν πλήρη ηρεμία μετά, ανακάλυψα κάποιους μορφασμούς δυσανασχέτησης του Αντωνίου σε τακτά χρονικά διαστήματα. Εμφανής και η απουσία του Βαγενά στα καθαρά φωνητικά, οπότε αναγκαστικά αυτόν τον ρόλο τον πήρε το κοινό! Επιπλέον, έχοντας από πριν κοιτάξει το σκονάκι του setlist το οποίο ήταν κολλημένο στην σκηνή, κατάλαβα ότι δεν υπήρχε καμία προοπτική να ακουστεί κάτι παλιότερο του "Revolution DNA". Aς έχει. Ούτως ή άλλως στο άκουσμα των τραγουδιών του "Communion" το κοινό παραληρούσε χωρίς να ενδιαφέρεται για το μακρινό παρελθόν. Φωνή λαού οργή θεού ή με απλά λόγια ο λαός αποφάσισε. Οπότε συμπορεύτηκα μαζί τους. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικό. Αυτό το γεγονός έδειξε ότι, το τελευταίο album έχει εδραιωθεί στην συνείδηση όλων ως ένα από τα κορυφαία album της μπάντας. Aπό την άλλη μεριά, ο Seth παραληρούσε και αυτός μην μπορώντας να πιστέψει τις αντιδράσεις και το μίσος και ο θυμός βγαίνανε αβίαστα από το στομάχι του, πάντα κοντρολαρισμένα βέβαια. Στο δε "Persepolis", το Θηρίο ξεπετάχτηκε από την σκηνή μαζί με όλα τα διαόλια του και γέμισε συντρίμμια. Οι SEPTICFLESH είτε έχουν καλό ήχο είτε όχι, παρουσιάζουν πάντα μια ηχητική εμπειρία ακρότητας και αστείρευτου πάθους. Σε κάθε στιγμή καταλάβαμε όλοι ότι η αύρα που κουβαλούν μαζί τους τους κατατάσσει στις κορυφαίες μπάντες του είδους. Οι εμφανίσεις τους είναι η καλύτερη απόδειξη. Και είναι προφανής η απάντηση στην ερώτηση "θέλουμε και άλλο;". (www.myspace.com/septicfleshband)

Κείμενο: Ντίνος Μπούρας